Πάρε με μακριά
Κάθομαι μόνος κ κοιτώ τον δρόμο…
Δεν εχω κουράγιο να μετρήσω τ’αστέρια γιατί είναι αμέτρητα σαν τις σκέψεις μου…
Καταλαβαίνω ότι με χωρίζει μια απόσταση από τους γύρω,μα αυτή τη στιγμή με
γεμίζει η μοναξιά μου,το μόνο πράγμα που με φοβίζεί στη ζωή μου να μείνω μόνος…
Και να’μαι εδώ κάθομαι μόνος…Γίνομαι ένα με το ξύλο…Κρυώνω σαν το μάρμαρο…
κ αναπνεω σαν τα δέντρα…Ηρεμώ στον ήχο της καρδιάς μου κ βλέπω όσους
πηγαίνοέρχονται συνεχώς με τα αμάξια τους σαν σκιές με φώτα σαν μάτια ξωτικών…
Νιώθω πως ζω…Νιώθω πως αξίζει… Νιώθω πως δεν είμαι εδώ…
Ένα βιβλίο μου,ας το πούμε “Μείνε μακριά μου”
Πριν δύο μέρες γνώρισα την αννα…
Τα μαύρα μαλλιά της ήταν αυτα που με έκαναν να τη προσέξω προς στιγμήν,
αλλά έπειτα κατάλαβα ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα γυναίκα!
Αν κ μικρή στην ηλικία της ξεχώριζε με το χαμόγελο της!
οι κινήσεις της δε,την έκαναν να μοιάζει ήρεμο άτομο με σωστές σκέψεις
κ πάνω από όλα σωστές τοποθετήσεις!
έμεινα να την κοιτώ για αρκετή ώρα πριν εκείνη καταλάβει ότι κάποιος την κοίτα…
Όμως κ αφού το κατάλαβε το ανταπέδωσε…
Εγώ από ντροπή γύρισα να μιλήσω με κάποιους γνωστούς…
Εκείνη καρφώθηκε πάνω μου έως ότου έρθει η στιγμή που θα ξανάκοιτάξω!
Έπαιζε ένα παιχνίδι άτυπο που δυστυχώς εγώ είχα αρχίσει!
έδειξε να προσέχει τις κινήσεις της από εκείνη τη στιγμή
κ μετά αλλά οι κοφτες ματιές της την πρόδιδαν!
δύο φορές την ένιωσα στον ώμο μου να με κοίτα επίμονα πηγαίνοντας τουαλέτα
αλλά δεν μου άρεσε το παιχνίδι της!
Έπρεπε να φτάσω στο σημείο να είμαι δίπλα της μόνος έτοιμος για να αγγίξω τα λόγια της
σαν να άγγιζα πρώτη φορά γυναίκα…
Χαμογελούσα σε κάθε ευκαιρία μιλώντας στους φίλους μου
κ κοιτώντας την της έδειχνα να καταλάβει ότι χαμογελώ επειδή είναι δίπλα μου…
Το αλκοόλ σύμμαχος κ η ώρα εχθρός,αλλά συνήθως υπάρχει ένα σημείο που
κ τα δύο μοιάζουν να θέλουν να συνεχίσουν μαζί…
Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να περάσω δίπλα της λέγωντας μια συγνώμη για να βγω λίγο
έξω να πάρω λίγο αέρα!τον δικό της αέρα!
Κάθησα λίγο κοιτώντας το φεγγάρι όταν ένιωσα στον ώμο μου μια αναπνοή…
ήμουν σίγουρος ότι θα αποτελούσα μια εφήμερη βραδιά για σένα αλλά δε μου έφτανε!
ρώτησα το όνομα σου χωρίς να σε κοιτάξω…
κ ευθύς σε προσκάλεσα να δεις μαζί μου τον ουρανό…
Σε προέτρεψα να παρομοίασεις το χρώμα του με τα συναισθήματα μου για σένα!
δεν ξέρω κ μπορεί πότε να μην παρομοίασεις το σκούρο μπλε με την καρδιά μου
που αν μου δώσεις χρόνο θα γίνει γαλάζιο βγαλμένο από πρωινό ελληνικού καλοκαιριού…
Είμαι σίγουρος μόνο ότι κάτι περίμενες από εμένα!
Αλλά εγώ το μόνο που πρότεινα ήταν να βγούμε να περπατήσουμε λίγο…Κ έτσι ξεκίνησαν όλα…
istorioula…
Είχα κουραστεί,σε έβλεπα τόσο καιρό στα χέρια του να στεναχώριεσαι κ να πονάς…Τα μάτια σου έψαχναν τριγύρω μήπως μπορέσουν να νιώσουν κάτι τρυφερό κάτι ζωντανό κ όχι σαν τον νεκρό έρωτα που σου είχε χαρίσει κάποτε εκείνος.Εσυ θυμάμαι χαμογελαστή πάντα έτοιμη για πείραγμα με μονίμως μια λάμψη στα μάτια σου κ ακόμα πιο πολύ χωρίς να νιώθεις πότε κουρασμένη για κουβέντα,τώρα είχες δώσει όλα αυτα σε κείνον λες κ ξεπουλουσες σε παζάρι μισότιμής…Τον είχες ερωτευτεί γιατί δεν φοβήθηκε να σε αγγίξει,να σου μιλήσει να σου την πέσει…Κάτι που για μας την υπόλοιπη παρέα ήταν μια κίνηση ζωής κ θανάτου…Πιστεύω πως όλα τα παιδιά σε είχαμε ερωτευτεί αλλά κανείς δεν ήθελε να σε χάσει από δίπλα του έστω κ για να σε βλέπει να σε χαζεύει…Ότι είχαμε γνωρίσει είχε πια τελειώσει κ ίσως μόνο σε μένα είχε μείνει εκείνο το συναίσθημα,μου άρεσες κ τότε μου αρέσεις κ τώρα που πλέον εκείνο το χαμόγελο έβγαινε μόνο σαν σε πείραζα,τώρα που δεν είχες όρεξη ούτε να μιλήσεις,τώρα που δίσταζες στα μάτια να με κοιτάξεις…Ξέρω έφταιγε εκείνος,όπως ήταν τολμηρός μαζί σου έτσι ήταν κ με τις άλλες,όλες εκείνες που μάθαινες κατά καιρούς κ κείνος τα αρνούνταν όλα…Ήταν βλέπεις 3 τα χρόνια που ήσασταν μαζί κ φόβοςουν την νέα αρχή…Αλλά ως πότε;ίσως χρειαζόσουν κάποιον άλλο κάποιον να σ’εκτιμά σαν εκείνο το τριανταφυλλο κ όχι σαν μισόμαραμενο λουλούδι με κομμένα αγκάθια,για να τον αφήσεις…Είχα ορκιστεί πότε να μην κάνω κακό σε φιλο μου παίρνοντας του την κοπέλα του,μα εσυ μόνο φίλος μας δεν ήσουν,παρέα μας έκανες μόνο όταν είχαμε εκείνη δίπλα μας κ μόλις το κατάφερες σε βλέπαμε μια στις 10 μέρες ήταν πολύ μικρή η παρέα μας για σένα ήταν λίγα τα χρήματα μας μπρος στα δικα σου…Δεν θα μου άρεσε να την βλέπω κ άλλο καιρό έτσι,δε θα μπορούσα να μείνω στο σκοτάδι να κοιτώ από μακριά για πάντα,ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή να παίξω κ να χάσω…Να χάσω εσένα…Η’ το μυαλό μου πλάι σου…
είκοσι οχτώ ευρώ κ καλημέρα να’χεις
Συναίσθημα απίθανο του νου μου ένα παιχνίδι,άφαντο μένει στο κενό ένα μάτι που ψάχνει,ψάχνει να βρει κάτι γλυκό συνάμα κ ωραίο μοιάζει να είναι το ποτό αυτό το τελευταίο,θολώνει ο νους κ αρχίζει να παραπάτα,ξεχνά πως έγινε κ απόψε λιώμα,η γλώσσα λύθηκε κ ψάχνει γιατρειά κάποια είπε πως ψάχνει,λόγια ειπώθηκαν σκληρά που μοιάζουν με οινόπνευμα που εξατμίστηκε σαν βγήκε,η νύχτα ήταν μια ζεμπεκια στους δρόμους δίχως μουσική,μόνο με θόρυβο γνωστό βγαλμένο απ’τις φωνές τους,αύριο δε θα ξέρει ούτε πως πήγε σπίτι,σφήνακι λέει και ποτό τον κάνανε ξενύχτη,δε γύρισε πότε να ψάξει οικογένεια,τους μίσησε που τον γέννησαν κ δήθεν εκδικηται,ποιον αν ρωτήσεις δε θα ξέρει,θα πει πως είναι ωραίο οι άλλοι να σου δίνουν,σε έμαθα από μικρό που ζητάγες φιλίες,σαν δανεικά μας έκλεβες όλες τις ιστορίες,παντού ξεστομίζες για τη ζωή μας όλων μ’αλήθεια όσα έζησες ήταν σαν νύχτες πόνου,ξεκίνησες από μικρός,ρέμαλι τελειωμένο,για να πετύχεις με πούστια να γίνεις έστω κάποιος,συνέχισες να ζεις παρασιτο κ να πουλάς το ψέμμα,κ έφτασες μεγάλος να νομίζεις πως δεν ξες που είναι το τέρμα,τι λέω θα μου πεις μα φαίνεται στα μάτια σου,δεν είμαι ένας απλός μπάρμαν που σε σέρβιρε σε καφετέρια,έφτασες να είσαι ακόμη ένας που εξιστορεί σ’ένα κώλομπαρο να ψάχνει την ελπίδα,μήπως κ ο τύπος που σερβίρει του δώσει λίγο θάρρος,όχι όμως τα λες σε κάποιον που γνωρίζει,του είπανε για τόσες ζωές κ τώρα πρέπει ν’ακούσεις,μετά τόσο καιρό γυρνώντας μες τους δρόμους κατάφερες να γίνεις γραφικός ένας τρελός τυπακος μα δε με ξεγελάς,γυναίκα δεν αγάπησες πότε,αλκοόλ θα μου πεις δεν είναι,φίλους τόπους πρόδωσες κ μη πεις πως έπρεπε έτσι,πότε σου δεν εκτίμησες όλη αυτή τη τύχη που σε κυνήγησε σαν μίσος πίσω σου λες θέλει να σε καταστρέψει,άλλοι φθόνουν όσα σου δόθηκαν κ εσυ για πες μου τώρα μιλάς 7 η ώρα το πρωί για κάτι που σου λείπει μα ψάχνεις υλικα κ όχι στο μυαλό σου δε θέλησες πότε να πληγώσεις ούτε λίγο το εγώ σου,ποιο είναι το ποτό αυτό που μου ζητάς να βάλω,θα ήθελα να το κεράσω αλλά θα ήταν υπερβολή,ψάξε για μια μέρα μέσα σου να βρεις λίγη γαλήνη,προσπάθησε να βάλεις το μυαλό σου να ψάξει ότι χάνει,θυμήσου μετά από καιρό γιατί δεν ξανάήρθες κ πες σε κείνη την ωραία πως έμαθες να ψάχνεις την αλήθεια,μέσα από ένα ποτό,δίπλα σε μια πουτανα,σύμβουλο γάμου πως την λεν από ένα σκαρτο μπάρμαν,είκοσι οχτώ ευρώ κ καλημέρα να’χεις,μπορεί να κι σε ξαναδώ μα να προσεχείς…
dreamdreamdream
Το βρήκα αυτό που έψαχνα μια λέξη για το ωραία,μια μορφή για το μοιραία,ένα όνομα για εσένα…Δε φταίω εγώ μα η καρδιά κ το μυαλό μου,μοιάζω ο ίδιος ο εχθρός μου,γνωρίζω ότι δε μπορώ μα το παλεύω,θέλω να είμαι το εγώ μα με ζηλεύω,νιώθω ο ίδιος εαυτός σε ξένο σώμα,ένιωσα πλήρης στη στιγμή μα σε ζητώ ακόμα,ξένερωσες όταν στα δωσαν όλα,κ εγώ δε ξέρω πια,τι είναι τα όλα,πως δίνεις τα μίσα,δικός σου θέλεις να’μαι μα ούτε αυτό το θες,με άλλες δε ξένοκοιμάμαι,με άλλες δε με θες,αλήθεια τι ζητάω τι δίνω τι θα δω,πέρασανε οι μέρες κ είμαι ακόμα εδώ,τι γίνεται μ’αρέσεις;μ’αρέσει η στιγμή;εσυ δε θα μπορέσεις να είσαι όμως εκεί,καλά ήσουν μου είπες μα δεν ήμουν εγώ!στα μάτια μου δε τό’δες πόσο αλήθεια σε…
dreams come out to words…
Μοιάζεις μέρα με κοινό το πρωινό…
Έδωσες ήλιε πάλι με το φως σου αξία σε πολλούς…
Έλα νύχτα δείξε μου έστω έναν δύο που αξίζουν πραγματικά…
δείξε μου ένα όνομα,κρύψε το πρόσωπο της κ άφησε το σκοτάδι να δείχνει
το περίγραμμα του κορμιού της να μαγεύει λίγο τους υπόλοιπους σαν εγώ
θα γυρίζω την πλάτη από συνήθεια να φύγω περιμένοντας την για μια
αιώνιωτητα να ξανάφανεί μπρος μου…Θα με ακουμπήσεις στον ώμο το ξέρω!
Θα θέλω να σε φίλησω αλλά θα σου ζητήσω πρώτα να με αφήσεις…
Κάποιος άλλος θα σε πλησιάσει κ θα γυρίσω να φύγω αλλά τα μάτια σου
θα με ακολουθήσουν μαζί με τα πόδια σου γιατί μέσα μου θα έχεις δει ότι
η ψυχή μου ξέχασε πως είναι να ζητάς ένα λόγο να ξυπνάς κάθε πρωί…
Ξέρω νιώθεις το ίδιο στο λέω πως νιώθω έτσι κ γω μα τώρα δε μπορώ…
Μπορείς να περιμένεις να γίνω άνθρωπος να βγω από την κοιλιά της κοινωνία μας
έτοιμος να ψάξω να γίνω δίπλα σου εκείνος που θα δείχνουν οι φωτογραφίες που
θα κοιτάς σαν φεύγω από κοντά σου κ συ κοιτώντας τες να χάνεις τις λέξεις σου
καθώς θα θυμάσαι τις λέξεις που σε περιέγραφαν για εμένα κάποτε…
αυτό το κάποτε πότε θα γίνει τώρα;πότε θα γίνω κ αυτός που γίνομαι τα βραδιά;
ποια βραδιά;όλα αυτα που ξημερώνω περιμένοντας…Μη ρωτάς τι περιμένω…
Όσο δεν έρχεσαι δε θα το μάθεις…
‘Χορεύετε δεσποινίς;’
‘Χορεύετε δεσποινίς;’ λέω στη νύχτα κ απλώνει τ’αστέρια σαν να μου δίνει το χέρι…
Το φεγγάρι τραγουδά γλύκα κ με σαγηνεύει το βαθύ σκούρο μπλε τ’ουρανού…
‘Νόμιζα πως πότε δε θα το ζητούσες’ λέει η Νύχτα κ με αγκαλιάζει αφήνοντας με να της
δείξω τα βήματα της καρδιάς μου…
‘Περίμενα πως κ πως την κατάλληλη στιγμή…’ απαντώ κ ρίχνει το έναστρο μαλλί της στον ώμο μου…
‘κ πως κατάλαβες ποια ήταν…’ ρωτάς
κ σου ψιθυρίζω ‘σε κοίταξα στα μάτια κ ένιωσα την λάμψη τους να
φωτίζει το σκοτάδι παντού γύρω μου…’
Έλα στη θέση του…
Ξυπνάς ένα όμορφο πρωινό κ έχεις εντολή από τον Γιαννόπουλο να ρίξεις καφέ στον Βενιζέλο…
Πως νιώθεις;;;;
Κ καλά αυτό αν εξαιρέσεις ότι ο Γιαννόπουλος έχει γίνει αείμνηστος εδώ κ λίγο καιρό το ότι είχες πάει στα δικαστήρια μαζί του δεν σε αποπαίρνει να το κάνεις το έγκλημα…κ να βγείς στις ειδήσεις;;;;
Θα μου πεις “άλλο αυτό…δεν έχει σημασία…περασμένα ξεχασμένα”
Κ συνεχίζω εγώ,καλά εσύ είσαι sirial-coffethrower(κοινώς το ρίχνω…ψήφος είναι;καφές βγήκε στον δρόμο;το ρίχνω όμως…)αυτό το σενάριο δεν το σκέφτεται ούτε ο πολυεθνικός Μανούσος Μανουσάτσης!!!!
Όνειρο βγαλμένο από σκηνές αμερικάνικης παρακμιακής κομεντί…
Λοιπόν εγώ προτείνω να σου βγάλουμε ένα όνομα κάτι σαν τον JimmyJump τον συμπαθή εκείνο νεαρό(κάπου στα 40 πλησιάζει) για να μπείς στην πραγματικότητα μας….
έχουν υπάρξει μορφές κ μορφές αλλά εσύ πλέον μπαίνεις στο hall of fame της Ελληνικής Τρέλας
ΚΑΦΕΣ,ΟΝΕΙΡΟ,ΣΕΝΑΡΙΟ κ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ…
Να σε πούμε πως όμως;;;;;
Ευρώπη…υποκλίσου…
Χτες ήταν η πιό μεγάλη μέρα στην Ευρώπη για την Ελλάδα εδώ κ πολλά χρόνια.Χτες πίστεψα για πρώτη φορά ότι η επιτυχία της Εθνικής λίγα χρόνια πριν ήταν μία συμαντική ένεση ηθικού στο ποδόσφαιρο της Ελλάδας…δεν μπορώ να πω σε καμία στιγμή ότι η Ελλάδα ξαφνικά ξέφυγε απο το μίζερο ελληνικό πρωτάθλημα αλλά ότι κάποια άτομα μέσα απο συμαντικές θέσεις που κατέχουν σε ομάδες προσπαθούν τουλάχιστον να αλλάξουν το σκηνικό…
Λάρισα….Επαρχία….Λαός….Χρόνια πιστή σε έναν προπονητή….Με ένα γήπεδο αντάξιο του λαού της δεν θα γινόταν μία ισχυρή Ελληνική ομάδα με πολύ καλο μελλον;Ευχαριστώ σαν Έλληνας κ σας συγχαίρω…(δεν θα ήταν καλύτερο να υπάρχουν δίπλα της στη μεγάλη κατηγορία τα Γιάννενα,ο Παναιτωλικός,οι Σέρρες,ένας ενωμένος Βόλος κ όσες επαρχιακές ομάδες έχουν τον κόσμο που έδωσε χτες ώθηση στην ΑΕΛ;)
Πανιώνιος…η τέταρτη κ τελευταία ομάδα των Αθηνών που αξίζει κ πρέπει να είναι στην πρώτη τη τάξει κατηγορία της Ελλάδας…κόσμος υπάρχει!Ένα μπράβο στον κύριο Λίνεν που απέδειξε πώς χτίζονται ομάδες με σωστό προγραμματισμό!Το καλύτερο σύνολο αγωνιστικά στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή…μακάρι να συνεχίσει…
Άρης…Η Σαλόνικα είναι εδώ!υπάρχει μέλλον όμως χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση κ ιδιοσυγκρασία για να μην χαθούν τα δύο τελευταία χρόνια!Λέτε να βρήκε τον πρίγκηπα του παραμυθιού;Καλή τύχη εύχομαι γιατί χρειάζεται ο ισχυρός Άρης στο πρωτάθλημα…(έυχομαι στον ΠΑΟΚ να βρει κ αυτός τον δρόμο του…)
ΑΕΚ….Ο σεβαστός κύριος Φερέρ…ο μίστερ “απόλυτος ΣΤΑΡ” Ριβάλντο…ο νέος Κονέ…ο Τόζερ παρακολουθήται απο την Γιουβέντους(άρα κάτι διαφορετικό έχει)…κ μπορούσα να γράψω για όλους τους παίκτες γιατί έχει το ταλέντο ο Φερέρ να μας τους γνωρίσει όλους απο την δική τους ξεχωριστή πλευρά…υπάρχει μέλλον…μπορεί να γίνει μεγάλη ομάδα!!!Προσοχή όμως γιατί ακόμα δεν είναι κ θέλει βοήθεια…
ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ…τζάμπα καίει η λάμπα…αν έδινες τον Παπαδόπουλο στον Λίνεν θα τον έκοβε!αν έστελνες τον Τζιόλη στον Άρη σε ένα χρόνο θα έλυνε το συμβόλαιο…ας είναι καλά ο κύριος Βέλιτς που βρήκε καλούς παίχτες αλλά πρέπει σιγά σιγά να γίνει ο Παναθηναϊκός η μεγάλη ομάδα που του αξίζει…Νινης,Δημούτσος,Μάτος,Σιόντης,Ν’ντιογιέ,Μάλαρζ,Λεοντίου δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα αλλά πρέπει με υπομονή να μεγαλώσουν το τριφύλι ξανά…ένας κακός Παναθηναϊκός στην Ευρώπη που κερδίζει ΔΕΝ είναι ένας τυχαίος ΠΑΟ….μακάρι να δείξει πόσο αξίζει ο ΠΑΟ με τον μικρότερο μέσο όρο ποτέ…ποιότητα υπάρχει…θα βγεί;
Another dramtalk
We woke up last night suddenly when we heard some noise!It didn’t seem to be something we knew or saw before!You looked me into the eyes but didn’t let a word out,i smiled and tried to get up but i couldn’t,i was chained there…And someone was coming even closer and closer to our room as we could listen to the steps.You got up and opened your hands and turned them into wings as you took me with you till the chain broke exactly the moment one man came into the room…You took me higher and higher but when i looked down i noticed that the man was me,myself oh…Now its late!I am in your sky and i need to put feet on sand…Can you be the one to make me believe its worth to fly in your sky rather to run?
