η καρδιά μου μοιάζει με τον καιρό της πόλης
Δεν εχω λόγια,μια μολύβια στο τετράδιο έμεινε να γράφει με σπαστό κ τρεμαμενο γραφικό χαρακτήρα το “όχι σήμερα,σε παρακαλώ,μη γράφεις”,το κοίταξα ξανά κ ξανά,ήθελα ν’αποφύγω τα σκουπίδια που βγάζω στο χαρτί κ λέγονται συναισθήματα της στιγμής,δε μπόρεσα,επιλέγω να ξέρω γράφοντας πως τον εαυτό μου πόνεσα,φεύγοντας μου έδωσες τροφή στην σκέψη μου να γράφω,δεν είσαι εδώ κ ακόμα γράφω,σ’ευχαριστώ τουλάχιστον γι’αυτό,πάνε μέρες που η καρδιά μου μοιάζει με τον καιρό της πόλης που εγκλωβίζει το μυαλό μου,μια ήλιο μια ζέστη,μόλις το φεγγάρι που σου μοιάζει φανεί τότε η βροχή βουρκώνει τα μάτια μου κ κυλά άλλοτε δυνατή κ άλλοτε ήσυχη κ γοητευτική όπως ο ήχος της χτυπώντας σε κάποια κρύα ξεχασμένα αλουμινία που μοιάζουν με κάποιους ανθρώπους ευτυχισμένους μεν που δε καταλαβαίνουν τίποτα κ αντέχουν την βροχή,μα σκουριάζουν πιο γρήγορα από εκείνους τους δήθεν που κλείνουν τον εαυτό τους μέσα φοβούμενοι την οργή της φύσης κ την ίδια την ψυχή κ τη φύση τους…
