Δεν έπαψες πότε…όνειρο μου…
Δεν έπαψες πότε να μου λες όχι,δεν έμοιαζες πότε να μ’αγαπάς,κι όμως ήσουν πάντα στην θέση του οδηγού να με καθοδηγείς να με πονάς….
Δε ρώτησες πότε αν φταις κ με κατηγορούσες πάντα,δεν έπαψες πότε να κλαις κ μόνο το λόγο μου ζητούσες μα πάλι τώρα άλλαξες ρωτάς κ δε μπορώ να απαντώ,δε προφταίνω γιατί δεν εχω το κουράγιο,ο καθρέφτης με ξέχασε το ίδιο κ συ…αργόπεθαίνω όπως κ όλοι τριγύρω μου κ ζω κάτι που δεν νομίζω ότι αξίζει…τη δίκη μου ζωή θα μου πεις κ θα σ’ευχαριστήσω…αλλά ώντας πάντα αχάριστος μέσα στην καλωσύνη θα σε ρωτήσω…που είμαι;κ τι πρέπει να κάνω για να φύγω μακριά;ένα όνειρο ανήσυχο τόσο καιρό με κρατά…
