ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ; ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ; ΠΟΛΙΤΙΚΗ; η πιο τραγική σχεση της εποχής μας…
Όταν μου είχαν πει παλιότερα για τα πανεπιστήμια είχα μία πιο ρομαντική εντύπωση….
Νόμιζα πως εκεί πηγαίνεις για να ανοίξεις το μυαλό σου, να κάνεις γνωριμίες, να μάθεις ένα επάγγελμα, να δείξεις αν έχεις και τι δυνατότητες σαν άνθρωπος και γενικότερα ότι όντως θα ανέβαζες το μορφωτικό σου επίπεδο…
Καλά δεν θα ήταν;
Με τον καιρό έγινα κι εγώ ακόμα ένας αιώνιος φοιτητής που δίνει μάχη να πάρει ένα πτυχίο που του στερούν μαθήματα που θα έπρεπε να είχε περάσει στα πρώτα χρόνια με την δικαιολογία ότι οι καθηγητές τους επιθυμούν να ανεβάσουν το επίπεδο του μαθήματος,τι έμαθα; έμαθα πως να αντιγράφω, πως να διαβάζω τελευταία στιγμή, έμαθα πως να κάνω χίλιες δύο δουλειές εκτός απο αυτή που σπούδασα, έμαθα πόσο χρήσιμες είναι οι γνωριμίες σε μία ξένη πόλη κι όχι στη πόλη που μεγάλωσα κι ίσως μείνω μία ζωη, επίσης έμαθα και είδα πώς είναι αντί να ανοίγει το μυαλό των τριγύρω μου να προσπαθούν να το κλείσουν σε πλαίσια και δε παρατάξεις και είδα πόσο εύκολα δωροδωκούμαστε για το ελάχιστο τώρα που είμαστε η γενιά που εξεγείρεται και τάχα επικρίνουμε τους μεγαλύτερους… Βοήθησα τον εαυτό μου να γνωρίσει όλα τα ποτά που εισάγονται στην Ελλάδα και ταυτόχρονα χόρεψα τραγουδια απο κάθε πλευρά της γης καταλαβαίνοντας πως η λέξη οικονομία είναι κάτι υποκοιμενικό, μία τράπουλα που όλο ανακατέυεται και ψάχνουν όλοι συνεχώς να την ανακατέυουνγια να συνεχίζεται το παιχνίδι και για να μήν καταλάβουμε ότι τελικά στα χαρτιά λίγοι κερδίζουν, ή να το καταλάβουμε αργά…
Το αξιοσημείωτο δε είναι ότι ότα θέλησα να ανοίξω το μυαλό μου οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν αναλάβει να με κάνουν έναν πτυχιούχο νέο μου σήκωσαν το χέρι και με το δάχτυλο μου έδειξαν έξω απο το παράθυρο λέγοντας μου πως μόνος μου θα έπρεπε να το κάνω! Τουλάχιστον δεν μου πούλησαν κάποιο καλοστημένο ψέμμα…
Υ.Γ. Κάποτε είπε μια κυβέρνηση να μοιράσει τα χρήματα στην Ελλάδα και σκόρπισε παντού φοιτητές με πλάνο ανεργίας μελλοντικής για αρκετούς πτυχιούχους… ξαφνικά έρχεται μια νέα και βάζει όρια τα οποιά αρχίζουν πάλι να ερημώνουν τις μικρές πόλεις…ποιος επιρεάστηκε; εγώ μένω σε μία μελλοντική μεγαλούπολη…συνεχίζω να σπουδάζω μεγαλώνω τα “δικά μου” κι ελπίζω να γίνω κάτι που μου μοιάζει στο όνειρο που είχα μικρος…
