Iwrotemydreams’s Weblog

Δεν έπαψες πότε να μου λες όχι,δεν έμοιαζες πότε να μ’αγαπάς,κι όμως ήσουν πάντα στην θέση του οδηγού να με καθοδηγείς να με πονάς….
Δε ρώτησες πότε αν φταις κ με κατηγορούσες πάντα,δεν έπαψες πότε να κλαις κ μόνο το λόγο μου ζητούσες μα πάλι τώρα άλλαξες ρωτάς κ δε μπορώ να απαντώ,δε προφταίνω γιατί δεν εχω το κουράγιο,ο καθρέφτης με ξέχασε το ίδιο κ συ…αργόπεθαίνω όπως κ όλοι τριγύρω μου κ ζω κάτι που δεν νομίζω ότι αξίζει…τη δίκη μου ζωή θα μου πεις κ θα σ’ευχαριστήσω…αλλά ώντας πάντα αχάριστος μέσα στην καλωσύνη θα σε ρωτήσω…που είμαι;κ τι πρέπει να κάνω για να φύγω μακριά;ένα όνειρο ανήσυχο τόσο καιρό με κρατά…

Δεν εχω λόγια,μια μολύβια στο τετράδιο έμεινε να γράφει με σπαστό κ τρεμαμενο γραφικό χαρακτήρα το “όχι σήμερα,σε παρακαλώ,μη γράφεις”,το κοίταξα ξανά κ ξανά,ήθελα ν’αποφύγω τα σκουπίδια που βγάζω στο χαρτί κ λέγονται συναισθήματα της στιγμής,δε μπόρεσα,επιλέγω να ξέρω γράφοντας πως τον εαυτό μου πόνεσα,φεύγοντας μου έδωσες τροφή στην σκέψη μου να γράφω,δεν είσαι εδώ κ ακόμα γράφω,σ’ευχαριστώ τουλάχιστον γι’αυτό,πάνε μέρες που η καρδιά μου μοιάζει με τον καιρό της πόλης που εγκλωβίζει το μυαλό μου,μια ήλιο μια ζέστη,μόλις το φεγγάρι που σου μοιάζει φανεί τότε η βροχή βουρκώνει τα μάτια μου κ κυλά άλλοτε δυνατή κ άλλοτε ήσυχη κ γοητευτική όπως ο ήχος της χτυπώντας σε κάποια κρύα ξεχασμένα αλουμινία που μοιάζουν με κάποιους ανθρώπους ευτυχισμένους μεν που δε καταλαβαίνουν τίποτα κ αντέχουν την βροχή,μα σκουριάζουν πιο γρήγορα από εκείνους τους δήθεν που κλείνουν τον εαυτό τους μέσα φοβούμενοι την οργή της φύσης κ την ίδια την ψυχή κ τη φύση τους…

Συγνώμη σου ζήτησα αλλά χωρίς να θέλω να ρωτήσω τι έχεις σου είπα πως ότι κ να σε πείραξε δεν ήταν αρκετό να σε λυγίσει γιατί έστω κ κλαίγοντας στεκόσουν στα πόδια σου κ έψαχνες μέσα από τα δάκρυα τρόπο για να ξεφύγεις από τα συναισθήματα,έψΑΧΝΕΣ κάτι να ξεχαστείς…Λέω αλήθεια;
όχι ε!λοιπόν τέλος πάντων σε χαιρετώ ευχαριστώ για το λεπτό που χαράμισες ακούγοντας με…!
Αν είμαι εγώ αυτό που έψαχνες να ξεχαστείς;
ίσως αλλά μπορείς να με αφήσεις να προσπαθήσω…
Πως θα το κάνω αυτό;ας ξεκινήσουμε από λίγο περπάτημα,μην ανησυχείς δε θα σε ρωτήσω τι έχεις,μέχρι να σε κάνω να νιώσεις εσυ ότι θέλεις να το πεις,ίσως κ πότε!Τι λες θέλεις να πάμε;…
ώστε αυτό είναι το όνομα σου ε;σου ταιριάζει,δεν ξέρω γιατί,μάλλον γιατί είναι δικό σου!Εμένα με λένε.~.
Χάρηκα για την γνωριμία…Αλήθεια λες ότι δεν είσαι από εδώ;κ πως βρέθηκες ανάμεσα μας;…
Τυχαία;πρέπει να νιώθω τυχερός σήμερα!Δεν εξηγείτε αλλιώς…
Τι εννοώ τυχερός;ότι χτες γύρισα εγώ κ σήμερα γνώρισα εσένα!μια μέρα αργότερα να ερχόμουν ή μια νωρίτερα να έφευγες δε θα μπορούσα να σε δω εδώ δίπλα στη λίμνη…!
Αλήθεια λες ότι σε ηρεμεί;έρχομαι εδώ όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά για να ηρεμήσω κ να γυρίσω πίσω έτοιμος για ότι μου χαρίσει η τύχη…
Όχι δε μου είχε χαρίσει τίποτα έως τώρα!λες να μου φέρεις γούρι;…
Γιατί να μην είσαι τυχερή;εγώ κ που σε είδα ένιωσα πιο τυχερός…Τώρα δεν ξέρω για εσένα!…
Χαίρομαι που το ακούω!Βασικα δε θέλω να βλέπω να στεναχώριεται κανένας για λάθος λόγους,αν σκεφτείς πόσα περνούν κάποιοι γύρω μας είναι τουλάχιστον ανόητο να μας στεναχωρεί το οτιδήποτε!…
Τι εννοείς πως κατάφερα να σκέφτομαι έτσι;απλά ηρέμησα κ κοίταξα στο πλάνο κ πίσω από τον εαυτό μου το περιβάλλον…
Ναι θα σου εξηγήσω!Είσαι πανέμορφη κοπέλα,είσαι υγιείς;…
Χαίρομαι!Ο λόγος που έκλαιγες ήταν συναισθηματικός μάλλον,γιατί όπως είπα κ πριν έψαχνες κάτι να ξεχαστείς!…
Ναι έτσι είναι!μήπως θέλεις να σταματήσω;…
Ώστε όχι ε;δεν ξέρω όμως πόσος χρονος μου μένει πριν φύγεις!…
Δύο ώρες;πιστεύω θα μου μείνουν αξέχαστες!…
Κ σένα;είναι ευχάριστο που το ακούω!εκεί που θα γυρίσεις τι έχεις να κανείς,δουλεύεις,σπουδάζεις;…
Ώστε Τει ε;κ τι σκοπεύεις να κανείς;σκέφτεσαι για μεταπτυχιακό;…
Αλήθεια λες;μοιάζει πολύ τολμηρό να ξεκινήσεις την αναζήτηση σε μια μεγαλύτερη πόλη δίχως βοήθεια για κάτι καλύτερο!πιστεύω ότι μεταπτυχιακό θα μπορέσεις να βρεις στο πανεπιστήμιο κ από δουλειές πολλές,ίσως βοηθήσει κ κανένας άγνωστος σαν εμένα!…
Αλήθεια λέω εχω κάτι γνωστούς!Αλλά αποφάσισε εσυ τι θα κανείς ψάξε κ θα προσπαθήσω κ γω!σε ποιο ξενοδοχείο μένεις;…
Καλό είναι!Εγώ που μένω;εδώ κ λίγο καιρό που μετακόμισα μόνος πηγα κοντά στο παλιό πανεπιστήμιο!…
Πως κ μετακόμισα;απλά ήθελα τον χώρο μου κ την ηρεμία μου.Κ το τόλμησα,γιατί ήθελα να νιώθω ανεξάρτητος κ υπεύθυνος όπως παλιότερα!…
Ναι,κοντά είμαστε αλλά δε ξέρω αν είσαι σίγουρη ότι θέλεις να το δεις,είναι κάτι μικρό κ όμορφο όπως τουλάχιστον το είχα ονειρευτεί!…
Δε σε πειράζει;καλώς θα πάμε σε λίγο προς τα κει!…

Άκουσε μια ιστορία,ένα κομμάτι μοναξιάς που μοιάζει μ’εκείνο το τραγούδι που μεγάλωσες ακούγοντας το στις πιο πίκρες στιγμές σου όχι για κανέναν άλλο λόγο μα γιατί δεν άλλαζε την ψυχολογία σου παρά μόνο γέμιζε τον άδειο χρόνο που έπρεπε να περάσει για να ηρεμήσεις.Μια ιστορία που είναι γραμμένη με δάκρυα,αργά στη νύχτα,σε άλλον ήχο διαφορετικό από αυτόν της σιωπής,ξεχασμένος από το ποτό κ πικραμένος από εκείνες.Ένας άνθρωπος μόνος σε άδειο σπίτι,γύρω του τοίχοι,γύρω του ότι φοβάται,μια μυρωδιά μοναξιάς,μια αίσθηση κρύα που στέλνει κάτι νεκρώσιμο,κάτι ανεντιμό στο νου σου,ψάχνεις για εκδίκηση δε γνωρίζεις φίλους ουτ’εχθρούς σου,εκδίκηση ζητάς από τον εαυτό σου ψάχνεις χρόνια τώρα εκείνο το εγώ σου,το άλλο εκείνο βράδυ που σε βρήκε χαμογελαστό να ψάχνεις στο σκοτάδι λίγο φως,κ έγινες ξημέρωνοντας ο ίδιος σου ο εχθρός εκείνος που έμοιαζε στη φωτογραφία στον τοίχο με σένα,μακριά φύγε για ηρεμία έλεγε κ όταν κοιμάσαι με όνειρα σε ξυπνά κ σε φοβίζει,ξυπνάς υδρομένος κ ψάχνεις να βρεις που κοιμήθηκες,στο όνειρο σου ήσουν σ’εκείνο το μέρος που σε ξεκουράζει,μα το πρωί έφυγε κ ποιος φταίει,το μεσημέρι δεν ήρθε κ ο ήλιος πια δε ξέρει ποιος είσαι,έχει καιρό να σε δει,συννεφιά όμως γιατί,μια χαρά δεν είναι κ εκείνη η σιωπή;μια χαρά δε φτάνει να λες καθημερινά;ανάγκη αυτόολοκλήρωσης με τη βοήθεια αλλού,ανέκδοτο μοιάζει για όλους κ ακόμα περισσότερο για εσένα μοιάζει η νύχτα να ντρέπεται να σου δώσει ένα κομμάτι από αυτή,η’ μήπως στο έδωσε κ το πέταξες μόνος σου μακριά,κ το έδωσες στον διπλανό σου μα κακώς το είχες βάλει στην καρδιά,ήξερες από την αρχή,ήξερες για την αποχή,καλή η μάτια σας,καλές κ οι νύχτες,φύγε μακριά όμως να ηρεμήσεις,όταν δε θέλεις κανέναν να δεις να μπορείς να το τολμήσεις,δίχως να δέχεσαι ερεθίσματα από παντού,ο πιο μεγάλος εχθρός σου είναι ο εαυτός σου που χτυπά αλύπητα το παιδί που έχεις μέσα σου κ θα ήθελες να είσαι ίδιος με αυτό…

Εχω καιρό τώρα που είδα το πέλαγος κ όμως τώρα άρχισε να μου λείπει…Το κρατούσα μέσα μου τόσο καιρό κ τώρα πρέπει να το δω πάλι,γιατί έμαθα με αυτό κ αρχίζω να δυσκολεύομαι χωρίς…Σαν εικόνα το βλέπω μέσα μου μα δε μπορώ να πάρω το χρώμα του ούτε κάποιο από τα συναισθήματα που μοιράζει.Νιώθω κ ακούω τα πουλιά να πετούν μα δε τα βλέπω,ακούω τον αέρα να χαϊδεύει την θάλασσα κ θέλω για λίγο να με αγκαλιάσει πάλι,με το κρύο της άγγιγμα,τη δροσιά των κυμάτων κ το υγρό κορμί της…
Μένω εδώ μακριά της κ κείνη πρέπει να νομίζει ότι το θέλω,αν και μέσα μου ξέρω πως όχι,πράγμα που με κουράζει πολύ κ με κάνει να θέλω έστω για λίγο να φύγω,να ερθω λίγο να σε δω χωρίς να με νοιάζει αν είσαι μόνη…Σαν νέος άνθρωπος να φτάσω μέχρι το άλλο άκρο του ορίζοντα ψαχνώντας σε για να σε αντικρύσώ,να σου μιλήσω να θελήσω να σε αγγίξω κ αν με αφήσεις να σε φιλήσω,δίχως να πρέπει να ξυπνήσω κ πάλι εδώ,δίχως τον εαυτό μου να πρέπει να περιορίσω κ να μείνω ελεύθερος κ πάλι όπως παλιά να ονειρευτώ,να μιλήσω για όνειρα,να προσπαθήσω να τα αγγίξω…Τώρα πως να αντιδρώ πως να δηλώσω ότι διαφέρω;ψάχνοντας διεξόδους κ αλλάζοντας συνεχώς τον χαρακτήρα μου για να προσαρμόζομαι με κίνδυνο να τον χάσω…Να χάσω εκείνον τον τύπο που μιλούσε συχνά για το πέλαγος του,με μοναδικό τρόπο…

Κάθομαι μόνος κ κοιτώ τον δρόμο…
Δεν εχω κουράγιο να μετρήσω τ’αστέρια γιατί είναι αμέτρητα σαν τις σκέψεις μου…
Καταλαβαίνω ότι με χωρίζει μια απόσταση από τους γύρω,μα αυτή τη στιγμή με
γεμίζει η μοναξιά μου,το μόνο πράγμα που με φοβίζεί στη ζωή μου να μείνω μόνος…
Και να’μαι εδώ κάθομαι μόνος…Γίνομαι ένα με το ξύλο…Κρυώνω σαν το μάρμαρο…
κ αναπνεω σαν τα δέντρα…Ηρεμώ στον ήχο της καρδιάς μου κ βλέπω όσους
πηγαίνοέρχονται συνεχώς με τα αμάξια τους σαν σκιές με φώτα σαν μάτια ξωτικών…
Νιώθω πως ζω…Νιώθω πως αξίζει… Νιώθω πως δεν είμαι εδώ…

Είχα κουραστεί,σε έβλεπα τόσο καιρό στα χέρια του να στεναχώριεσαι κ να πονάς…Τα μάτια σου έψαχναν τριγύρω μήπως μπορέσουν να νιώσουν κάτι τρυφερό κάτι ζωντανό κ όχι σαν τον νεκρό έρωτα που σου είχε χαρίσει κάποτε εκείνος.Εσυ θυμάμαι χαμογελαστή πάντα έτοιμη για πείραγμα με μονίμως μια λάμψη στα μάτια σου κ ακόμα πιο πολύ χωρίς να νιώθεις πότε κουρασμένη για κουβέντα,τώρα είχες δώσει όλα αυτα σε κείνον λες κ ξεπουλουσες σε παζάρι μισότιμής…Τον είχες ερωτευτεί γιατί δεν φοβήθηκε να σε αγγίξει,να σου μιλήσει να σου την πέσει…Κάτι που για μας την υπόλοιπη παρέα ήταν μια κίνηση ζωής κ θανάτου…Πιστεύω πως όλα τα παιδιά σε είχαμε ερωτευτεί αλλά κανείς δεν ήθελε να σε χάσει από δίπλα του έστω κ για να σε βλέπει να σε χαζεύει…Ότι είχαμε γνωρίσει είχε πια τελειώσει κ ίσως μόνο σε μένα είχε μείνει εκείνο το συναίσθημα,μου άρεσες κ τότε μου αρέσεις κ τώρα που πλέον εκείνο το χαμόγελο έβγαινε μόνο σαν σε πείραζα,τώρα που δεν είχες όρεξη ούτε να μιλήσεις,τώρα που δίσταζες στα μάτια να με κοιτάξεις…Ξέρω έφταιγε εκείνος,όπως ήταν τολμηρός μαζί σου έτσι ήταν κ με τις άλλες,όλες εκείνες που μάθαινες κατά καιρούς κ κείνος τα αρνούνταν όλα…Ήταν βλέπεις 3 τα χρόνια που ήσασταν μαζί κ φόβοςουν την νέα αρχή…Αλλά ως πότε;ίσως χρειαζόσουν κάποιον άλλο κάποιον να σ’εκτιμά σαν εκείνο το τριανταφυλλο κ όχι σαν μισόμαραμενο λουλούδι με κομμένα αγκάθια,για να τον αφήσεις…Είχα ορκιστεί πότε να μην κάνω κακό σε φιλο μου παίρνοντας του την κοπέλα του,μα εσυ μόνο φίλος μας δεν ήσουν,παρέα μας έκανες μόνο όταν είχαμε εκείνη δίπλα μας κ μόλις το κατάφερες σε βλέπαμε μια στις 10 μέρες ήταν πολύ μικρή η παρέα μας για σένα ήταν λίγα τα χρήματα μας μπρος στα δικα σου…Δεν θα μου άρεσε να την βλέπω κ άλλο καιρό έτσι,δε θα μπορούσα να μείνω στο σκοτάδι να κοιτώ από μακριά για πάντα,ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή να παίξω κ να χάσω…Να χάσω εσένα…Η’ το μυαλό μου πλάι σου…