Iwrotemydreams’s Weblog

Γυρνώντας στην παρέα μου ήμουν χαμένος κ αρκετά αφηρημένος.Με ρωτούσαν τι έγινε αλλά δυσκολευόμουν να απαντήσω στο καθετί…Έτσι δεν αργήσαμε να φύγουμε κ δεν πέρασε πολύ ώρα έως την στιγμή που ξαπλωμένος στο κρεβάτι είχα μια ταχυκαρδία που δεν έλεγε να κοπάσει με τίποτα!Χίλιες κ μια σκέψεις άλλαζαν συνεχώς θέση στο μυαλό μου κ άλλες τόσες προσπαθούσαν να χωρέσουν ακόμη…Ένα χαμόγελο καρφίτσομενο μονίμως δεν άφηνε τις απανωτές αλλαγές συναισθημάτων να το επηρεάσουν.Κι όμως ο χρονος δεν περνούσε…Λες κ κάποιος φανταστικός ανθρωπάκος γύριζε τους δείκτες πίσω κάθε λίγο…Ήταν η πιο προκλητικά όμορφη νύχτα που είχα εδώ κ καιρό!Κι όμως ξημέρωσε…
Πως όμως να περίμενε κ εκείνη αυτή τη μέρα;Σίγουρα όσο εγωίστρια κι αν μπορούσε να γίνει δεν θα περνούσε έτσι η χτεσινή βραδιά…Έμοιαζε να θέλει κάτι χωρίς όμως να θέλει να το ζητήσει…Ήταν δύσκολη κ η θέση μου γιατί πέρα από την ταχυκαρδία κ τις σκέψεις δεν πιστεύω ότι γνώριζα τι ακριβώς ήθελα από εκείνη…Ίσως το κορμί της ίσως τους ψιθύρους της ίσως την ανάμνηση της;ποιος μπορεί να ξέρει;Το μόνο σίγουρο ήταν ότι μέχρι κ το βράδυ που θα προσπαθούσα να την ξανάδώ θα έμοιαζα με ζόμπι,ένα αφηρημένο τοπίο που χαμένο στα γκρι σύννεφα μοιάζει να αφήνει ηλιαχτίδες να περνούν κ να φωτίζουν διακριτα σημαντικα σημεία στον πίνακα…

‘Θέλεις να μάθεις ποιος είμαι;Ίσως είμαι αυτό που ψάχνεις!’ σου απάντησα κ αμέσως είπες πως δεν ψάχνεις,ούτε κ ψάχνεσαι κάνοντας με να συνεχίσω ‘Τότε είμαι μάλλον το λάθος σου για απόψε κ ίσως είναι καλύτερα να γυρίσουμε μην μας περιμένουν!’ Από την πλευρά σου απάντησες λέγωντας πως σου αρέσει η λέξη ‘λάθος’ μα ίσως θα ήταν καλύτερα να γυρίσουμε κ όμως φαινόταν ότι δεν ήθελες να κανείς πίσω κ συνέχιζες το παιχνίδι σου!Ούτε εγώ μπορούσα να καταλάβω πως κρατιόμουν τόσο από τη στιγμή που μου άρεσες κ σε ποθούσα όσο τίποτα εκείνη τη στιγμή!
Στον γυρισμό μιλούσα ελάχιστα εγώ κι εκείνη είχε μια ατελείωτη ενέργεια κ όρεξη για πειράγματα…Ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησε κ μου είπε να γυρίσω για λίγο…Χαμογέλασε κ είπε ‘σε πειράζει να σε λέω ‘λάθος μου’ τώρα στην αρχή;’ Ποια αρχή όμως;Έχανα κάτι; κ συνέχισε… ‘Πότε θα σε ξαναδώ τώρα λάθος μου…;’ κάνοντας με να απαντήσω ‘Δεν ξέρω ίσως εντελώς τυχαία στο ίδιο μέρος αύριο μεθαύριο…’ γυρνώντας να συνεχίσω να περπατάω!
Πλησίασε δίπλα μου κ δε μίλησε στην αρχή χωρίς να μπορεί να κρατηθεί έπειτα ‘Θύμωσες;’ είπε κ απάντησα πως όχι,ακριβώς τη στιγμή που τη φώναζαν οι φίλες της για να φύγουν!Δεν πρόλαβα να γυρίσω να της το πω κ είχε αρχίσει να με φιλάει με περίσσιο πάθος κ πριν καταλάβω τι έγινε τραβήχτηκε λέγωντας μου πως θα τα λέγαμε την επόμενη μέρα…Είχα χάσει την γη κάτω από τα πόδια μου κ δεν προλαβαίνα να σκεφτώ όταν βλέποντας την να φεύγει τη φώναξα κ μόλις γύρισε λίγο το κεφάλι της είπα με τρεμαμενη φωνή ‘Μείνε μακριά μου…Σε παρακαλώ’ για να χαμογελάσεις ανασηκώνωντας τους ώμους κ λέγοντας μου ‘Νομίζεις μπορώ;’ κάνοντας με χίλια κομμάτια να σε κοιτώ όπως φεύγεις χαρούμενη με τις φίλες σου…

‘Με δυσκολία κρατιέμαι’ απάντησα κ αμέσως εκείνη πλησίασε το πρόσωπο της έως ότου τα χείλη της κόντεψουν να ακουμπήσουν τα δικα μου κ εκεί που πίστεψα ότι θα με φιλούσε τραβήχτηκε απότομα λέγωντας ‘Μπορείς;’ κανώντας με να την τράβηξώ με δύναμη ρίχνωντας τη στο δεξί μου χέρι,σκύβοντας από πάνω της κ φτάνωντας με τη σειρά μου τα χείλη μου κοντά στα δικα της κι ενώ εκείνη ήταν έτοιμη κλείνοντας τα μάτια,λίγο πριν τη φιλήσω την άφησα να ξανάσηκωθεί λέγωντας ‘Δε νομίζω,παράείσαι υπεροχή για να αντισταθώ’.Ποιος παίζει άραγε από τους δύο;Τραβήχτηκε κ με έσπρωξε φιλικα λέγωντας μου μπράβο…Δεν το περίμενε αυτό από εμένα!
‘Ποιος είσαι λοιπόν κύριε άγνωστε;’ με ρώτησε κ αμέσως συστήθηκα πρώτος κ εκείνη στη συνέχεια…Της εξήγησα τις συμπτώσεις εκείνη την ημέρα με τη δικαιολογία ότι είναι μια περίεργη μέρα αλλά έδειχνε να φτιάχνει προς το τέλος κ ευθύς μου είπε κι εκείνη ότι ήταν έτοιμη να βγει νωρίτερα με τον αδερφό της κ κάποιους φίλους του αλλά τελικά της είχε φανεί καλύτερη η παρέα με τις φίλες της…Συμπτώσεις!Είχα ακούσει παλιότερα κάποιον ότι οι συμπτώσεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από προάγγελους καλού η’ κακού…Όμως όπως όλοι έλεγα ότι δεν πίστευα σε τέτοια πράγματα έχοντας το πάντα στην άκρη του μυαλού μου…
Όταν την ρώτησα πως κ άφησε την παρέα της μου είπε ότι ήταν ιδέα μιας από αυτές να μου μιλήσει!Αφού πρώτα είπε το κλασικό εικονογραφημένο ‘Πότε δεν παω σε κάποιον άγνωστο να μιλήσω’,εγώ απάντησα με ένα ‘Ευτυχώς γιατί δε θα μας περιμένουν ε;Δε θέλω να σε παίρνω από αυτες;’ κ ακολούθησε σιωπή για κάποια βήματα με τα μάτια μας να κοιτάνε κάπου ανάμεσα στ’αστέρια κ τη γραμμή των βουνών που έκρυβαν το υπόλοιπο σκούρο μπλε του ουρανού…
Κάποια στιγμή γύρισε κ ήρθε από μπροστά μου σταματώντας με…Την κοιτούσα καθώς είχε στραμμένα τα μάτια της ελαφρώς προς τα πάνω με το βλέμμα της να συναντά το δικό μου λέγωντας με έναν ήρεμο κ χαρούμενο τρόπο ‘Λοιπόν ποιός είσαι γοητευτικέ άγνωστε;Θα μου πεις;’

Ας αφήσουμε όμως τα παλιά κ τις συμπτώσεις γιατί η Άννα ήταν πλέον κ αυτή που με ενδιέφερε…Θα γνωρίζετε όλοι τις γυναίκες που είναι ικανές να καταστρέψουν έναν άντρα κ οι πιο πολλοί από πρώτο χέρι ε;Άουτς…Έτσι μόνο εξηγείται το ότι ήταν μόνη τόσο καιρό,έψαχνε το κοροϊδάκι της…Βέβαια η θέση μου ήταν τόσο δύσκολη όσο δύσκολο θα ήταν σε έναν υδραυλικό να εξηγήσει στις ειδήσεις το φαινόμενο του θερμοκηπίου μόνο κ μόνο επειδή έχει σχέση με το νερό!Βέβαια όλοι θέλουν λίγη δημοσιότητα εγώ θα διέφερα;Την ήθελα πλέον όσο τίποτα κ ένιωθα κάτι μέσα μου να την ζητάει…Όμως που είχαμε μείνει;Α ναι…
Ξεκινήσαμε να περπατάμε πλάι πλάι,δεν πρόλαβα να μιλήσω κ αμέσως με ρώτησε γιατί δεν πήγα να της μιλήσω νωρίτερα,ήταν κάτι σαν πλήγμα στη γοητεία της απ’ότι φάνηκε!Απάντησα πως δεν είχα λόγο να την ενοχλήσω στην παρέα της σαν κάποιος ακόμα γραφικός τύπος που θέλει το κορμί της λέγωντας χίλιες δύο ατυχείς λέξεις!Με διέκοψε κ πάλι λέγοντας “Γιατί εσυ δε θέλεις το κορμί μου;”

Το περίεργο σε αυτή την ημέρα ήταν ότι ξεκίνησε κ συνέχισε με πολλές εκπλήξεις…Η τελευταία βέβαια ήταν γλυκιά γιατί είχε την μορφή της Άννας αλλά πιο πριν ποιος θα πίστευε ότι θα είχα παραλίγο τρακαρει,θα είχα μάθει κ μερικά καλά νέα στη δουλειά κ αργότερα θα ένιωθα μια αδιαθεσία σαν να ήμουν έτοιμος να αρρωστήσω…Όμως ένα τηλέφωνο κοντά στις 9 τα άλλαξε όλα,ήταν από μια φιλη που είχα να δω καιρό γιατί οι σπουδές της την κρατούσαν μακριά το τελευταίο εξάμηνο…
Δε θα το αρνηθώ την Άννα την είχα προσέξει κ παλιότερα αλλά δεν περίμενα τέτοια εξέλιξη πότε!Την πετύχαινα αραιά κ που στις εξόδους μου κ συνήθιζε να κυκλοφορεί με φίλες της πράγμα που με προβληματίζε…Ήταν αρκετά όμορφη για να είναι μόνη!Τη νύχτα αυτή ήταν πάλι με κάποιες φίλες της κ έμοιαζε αρκετά ανανεωμένη…Θα ήθελα πολύ να μάθω γιατί!
Από την πλευρά μου είχε κυλήσει πολύ καλά η βραδιά…Συνηθίζαμε να μιλάμε πολύ με την Ναταλί για πολλά θέματα κ βοηθούσε ότι είχαμε διαφορετικούς χαρακτήρες που αν κ μερικές φορές μας έκανε να το παρακανουμε κ να λογομαχούμε αλλά πότε δεν κρατούσε κανείς μούτρα για πολύ στον άλλο!Ίσως γιατί αυτή ξεσπούσε στο αγόρι της κ γω στη δουλειά!Τον Γιάννη,ωραίος τύπος,τον θεωρούσα ήρωα που ήταν τελευταία χρόνια με τη Ναταλί γιατί είχε πολλά σκαμπανεβάσματα στη συμπεριφορά της.
Όσον αφορά εμένα είχα λίγους μήνες τώρα μείνει μόνος κ αμέσως είχα απορροφηθεί από τη δουλειά κ δεν είχα προλάβει να το καταλάβω!Η τελευταία μου προσπάθεια για να δώσω μέρος των συναισθημάτων μου είχε φύγει σε μια νύχτα δύσκολη για τους δύο μας,από το σπίτι με τη δικαιολογία ότι ήθελε να μείνει μόνη…Της είχα πει ότι το καταλάβαινα κ ακόμα περισσότερο χαμογέλασα όταν την είδα μετά από μια μέρα με άλλον κ προσπαθούσε να κρυφτεί…Λες κ κορόιδευε μικρό παιδί!Δεν λέω μου πλήγωσε τον εγωισμό αλλά δεν είχα χρόνο να την πείσω το αντίθετο,επέλεξα με το που έμεινα μόνος να δουλεύω όσο πολύ μπορώ…Αλλά δεν ήταν η ώρα της τώρα,δεν έπρεπε να προσομοιάσω την Άννα μαζί της!

Το αφεντικό του καφενείου,Ο αλέκος,ενας μεσήλικας μετρίου αναστήματος με μια ολοστρόγγυλη κοιλιά κ λίγη καραφλα μπρος από το μικρό γκριζόλευκοό κωτσό που κρέμονταν πίσω του,ετοιμόλογος κ απόλυτα συμπαθείς στις γυναίκες του όπως αποκαλούσε όσες του προκαλούσαν το ενδιαφέρον…περιέργως ήταν ότι πιο καθαρό είχε να επιδείξει το μαγαζί,πάντα άρτια ντυμένος με προσεγμένες επιλογές κ έναν αέρα που μαζί με τη γλώσσα του που χειριζόταν σαν όπλο σε προκαλούσε να τον σεβαστείς κ να προσπαθήσεις να κερδίσεις,να μάθεις κάτι,να μελετήσεις τα λόγια του κ τον τρόπο ζωής του…

Πριν δύο μέρες γνώρισα την αννα…
Τα μαύρα μαλλιά της ήταν αυτα που με έκαναν να τη προσέξω προς στιγμήν,
αλλά έπειτα κατάλαβα ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα γυναίκα!
Αν κ μικρή στην ηλικία της ξεχώριζε με το χαμόγελο της!
οι κινήσεις της δε,την έκαναν να μοιάζει ήρεμο άτομο με σωστές σκέψεις
κ πάνω από όλα σωστές τοποθετήσεις!
έμεινα να την κοιτώ για αρκετή ώρα πριν εκείνη καταλάβει ότι κάποιος την κοίτα…
Όμως κ αφού το κατάλαβε το ανταπέδωσε…
Εγώ από ντροπή γύρισα να μιλήσω με κάποιους γνωστούς…
Εκείνη καρφώθηκε πάνω μου έως ότου έρθει η στιγμή που θα ξανάκοιτάξω!
Έπαιζε ένα παιχνίδι άτυπο που δυστυχώς εγώ είχα αρχίσει!
έδειξε να προσέχει τις κινήσεις της από εκείνη τη στιγμή
κ μετά αλλά οι κοφτες ματιές της την πρόδιδαν!
δύο φορές την ένιωσα στον ώμο μου να με κοίτα επίμονα πηγαίνοντας τουαλέτα
αλλά δεν μου άρεσε το παιχνίδι της!
Έπρεπε να φτάσω στο σημείο να είμαι δίπλα της μόνος έτοιμος για να αγγίξω τα λόγια της
σαν να άγγιζα πρώτη φορά γυναίκα…
Χαμογελούσα σε κάθε ευκαιρία μιλώντας στους φίλους μου
κ κοιτώντας την της έδειχνα να καταλάβει ότι χαμογελώ επειδή είναι δίπλα μου…
Το αλκοόλ σύμμαχος κ η ώρα εχθρός,αλλά συνήθως υπάρχει ένα σημείο που
κ τα δύο μοιάζουν να θέλουν να συνεχίσουν μαζί…
Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να περάσω δίπλα της λέγωντας μια συγνώμη για να βγω λίγο
έξω να πάρω λίγο αέρα!τον δικό της αέρα!
Κάθησα λίγο κοιτώντας το φεγγάρι όταν ένιωσα στον ώμο μου μια αναπνοή…
ήμουν σίγουρος ότι θα αποτελούσα μια εφήμερη βραδιά για σένα αλλά δε μου έφτανε!
ρώτησα το όνομα σου χωρίς να σε κοιτάξω…
κ ευθύς σε προσκάλεσα να δεις μαζί μου τον ουρανό…
Σε προέτρεψα να παρομοίασεις το χρώμα του με τα συναισθήματα μου για σένα!
δεν ξέρω κ μπορεί πότε να μην παρομοίασεις το σκούρο μπλε με την καρδιά μου
που αν μου δώσεις χρόνο θα γίνει γαλάζιο βγαλμένο από πρωινό ελληνικού καλοκαιριού…
Είμαι σίγουρος μόνο ότι κάτι περίμενες από εμένα!
Αλλά εγώ το μόνο που πρότεινα ήταν να βγούμε να περπατήσουμε λίγο…Κ έτσι ξεκίνησαν όλα…